Liang de Beer

Categorie: Portfolio

  • Wat ik doe als ik op mini-sabbatical ga

    Wat ik doe als ik op mini-sabbatical ga

    Elk jaar ga ik begin augustus een paar dagen op mini-sabbatical in Maastricht. De traditie is in die eerste warme zomer ontstaan. In 2018 gebeurden er een aantal heftige dingen in mijn leven en instinctief besloot ik een paar dagen voor mezelf te nemen. 

    Ik koos Maastricht omdat mijn oma vroeger op Sint Pieter woonde. De stad ligt ver genoeg van Leiden om exotisch te zijn, maar is natuurlijk gewoon Nederlands en daarmee minder afleidend dan een stad in het buitenland. Ik herinnerde me die eerste keer vooral het huis van mijn oma en de tripjes die we samen maakten. Door een paar dagen alleen in de stad door te brengen, gunde ik mezelf om de herinnering opnieuw te verkennen. Na die eerste keer was de stad ook weer deels van mij. Ik keerde in 2019 terug en een traditie was geboren. Dit jaar durfde ik zelfs mijn plannen met mensen te delen. 

    ‘Je gaat een paar dagen alleen weg?’

    ‘Wat doe je dan?’

    ‘Oh, dat zou ik ook wel een keer willen doen!’

    ‘Daar moet je me eens wat meer over vertellen.’

    Vandaag is het weer zover. Het is voor mij heel belangrijk om een paar dagen helemaal alleen te zijn. Geen rekening te houden met de dagindeling van andere mensen, maar naar mijn intuïtie te luisteren en te handelen naar mijn eigen kompas. En ja, het is confronterend om drie keer per dag in je uppie te eten. Een aantal dagen alleen dwingt je om los te breken van maatschappelijke verwachtingen en kaders voor jezelf te scheppen. 

    Eten is een belangrijk onderdeel van de mini-sabbatical. Ik heb inmiddels een aantal vaste spots in de stad en weet de goede koffie te vinden. Daarnaast is creatief opladen een absolute must. Dus ik ga bijna elke dag naar een museum: geheel in mijn eigen tempo. Ik spendeer er maximaal een uurtje. Creatief opladen is voor mij lichaam en geest: ik huur graag een fiets, maak een avondwandeling en ga minimaal één keer hardlopen.

    Vrijwel de meeste tijd breng ik door met mijn boeken en een schrijfblok op een terras of in de hotelbar. Bill Gates heeft een soortgelijke traditie: in de Netflix documentaire Inside Bill’s Brain zien we dat hij een week in een blokhut zit en alleen maar bezig is met lezen en nieuwe kennis tot zich te nemen. Ik ben ook een snelle lezer en een veellezer: als ik de tijd heb, gaat er makkelijk een boek per dag doorheen. Elke vakantie bevat een paniekmoment: mijn boeken zijn op en ik moet zo snel mogelijk een (Engelse) boekhandel vinden. Gelukkig is dat in Maastricht geen probleem: een bezoek aan boekhandel Dominicanen is een vast onderdeel van de trip.  

    Een mini-sabbatical is echter geen vakantie (hoewel het voor mij dichtbij de ideale vakantie komt). Het is tijd om alleen te zijn, jezelf op te laden en meer focus te vinden in de dingen die je wilt doen. Ik neem altijd mijn laptop en een globaal to-dolijstje mee. Voordat ik vertrek zorg ik dat mijn actielijst, agenda en mail bijgewerkt zijn. De mini-sabbatical gebruik ik voor deep thinking. Denk aan het formuleren van persoonlijke doelen, het opstellen van de synopsis voor een kort verhaal of het schrijven van een strategisch plan. Omdat ik nergens heen kan, lukt het me een aantal uur met totale focus te werken. Ik ben enorm productief zonder dat het als werk voelt. 

    Dit jaar zal mijn mini-sabbatical er iets anders uitzien dan vorig jaar. Natuurlijk door Corona, maar ook doordat ik ben begonnen aan The Artist’s Way van Julia Cameron. Dit is een methodiek om je creatieve productiviteit te hervinden. Twee belangrijke ingrediënten voor deze transformatie zijn: de dag beginnen met het schrijven van drie morning pages (om alles eruit te krijgen), en wekelijks een artist date met jezelf plannen (om weer nieuwe inspiratie op te doen). Elke week kom je in een andere fase met bijbehorend leeswerk en opdrachten. Slecht nieuws voor mij: precies deze week is reading deprivation week. Het idee is om alle boeken, kranten, Netflix, artikelen op internet etc. voor een week uit je leven te bannen om inspiratie toe te laten en zelf meer te maken. Hier heb ik mij maar bij neergelegd, natuurlijk verweet ik mezelf dat ik de cursus niet beter heb ingepland. Ik ben nou eenmaal een gigantische leesjunk. 

    Send thoughts and prayers!

  • You’ve got Feminist Mail

    You’ve got Feminist Mail

    You’ve got Feminist Mail is de maandelijkse feministische nieuwsbrief van Feminist Evolution Leiden. De afgelopen twee jaar heb ik als hoofdredacteur 18 edities mogen uitgeven. Samen met een team van schrijvers werkte ik elke maand aan de thematische nieuwsbrief. Alle edities van Feminist Mail kun je hier terug vinden.

    Op de website van FEL staan de lange artikelen, kun je eerdere edities van You’ve got Feminist Mail terugvinden en natuurlijk de andere activiteiten van FEL bekijken.

    Dit zijn enkele artikelen die ik heb geschreven. In de nieuwsbriefedities staan er nog veel meer van mij en mijn team, in zowel Engels als Nederlands!

  • Een feminist verdiept zich in bridal couture

    In de diashow van mijn herinnering zie ik vaak mij en mijn nichtje. Twee paar vlechtjes staand naast het zoveelste bruidspaar in onze grote familie. Een zelfgemaakte jurk aan, mandjes met rozenblaadjes in onze handen, en in ons hoofd twee heel verschillende zaadjes die geplant worden. Twintig jaar later zoekt zij naar een witte jurk en voel ik onbehagen. 

    Onlangs vroeg mijn nichtje of ik op haar bruiloft de ceremoniemeester wilde zijn. Natuurlijk stemde ik meteen toe, ik mag haar en haar aanstaande erg graag en wat crisismanagement op zijn tijd sla ik niet af. Maar dit inkijkje in de bruidsindustrie maakte mij nerveuzer dan ik van tevoren had gedacht. 

    De bruid, de bruidsmeisjes en ik togen onlangs naar een Haagse boetiek om een heuse bridal couture show te bekijken; mijn feministenpas mocht ik inleveren bij de ingang. De dame bij de receptie gaf ons een goodiebag en nodigde ons uit om een glas champagne te pakken. We liepen door een wit-beige wereld naar de catwalk die tussen de rijen jurken was gebouwd. 

    Laat ik één ding vooropstellen: ik vind het heel leuk om de bruiloft met mijn familie voor te bereiden, na te denken welke jurk goed bij de bruid zou passen en tijd met hen door te brengen. Tegelijkertijd voelde ik in mijn hele lijf een sterke NEE! En terwijl ik aan mijn tweede glas champagne sipte en het mijzelf front row gemakkelijk maakte, stelde ik mijzelf de volgende vraag: Waarom haat ik bruidsjurken eigenlijk zo? 

    In mijn hoofd kon ik wel een aantal redenen bedenken.

    De bruidegom wordt categorisch uitgesloten bij het ritueel van de jurk: hij mag de jurk niet zien tot op de dag van de bruiloft. Een gewoonte die ongetwijfeld is overgewaaid uit Amerikaanse romantische komedies. Zo worden de scheiding der seksen en de bijbehorende genderstereotyperingen telkens bevestigd op microniveau. 

    Deze rolbevestiging zag ik ook versterkt bij de kinderen die aanwezig waren. In de modeshow liepen een aantal meisjes mee als bruidsmeisje. In het publiek zaten kleine meisjes die mee waren met hun moeder. Verkleed als bruidje. Meisje. Vrouw. Bruid. Ik keek naar ze en moest aan Simone de Beauvoir denken: je wordt niet als vrouw geboren, maar tot vrouw gemaakt. Ook hier werd de imperatief van het huwelijk al vroeg ingeprent.  De ‘Ohs’ en ‘Ahs’ van de andere aanwezigen over al deze schattigheid, vielen bij mij op dovevrouwsoren. 

    Wie de wereld van de bruidscouture binnenkomt, krijgt een zeer eenzijdig vrouwbeeld voorgeschoteld: de vrouw die alleen maar een prinses wilt zijn op haar grote dag. Het bruid-zijn neemt vanaf het aanzoek alle ruimte in. Wie je bent als vrouw en wat je wilt bereiken in het leven keert zich naar de romantische belofte. Joke Smit beschreef het al in haar beroemde manifest ‘Het onbehagen van de vrouw’: de Nederlandse vrouw wordt te veel gedefinieerd door haar rol als echtgenote en moeder, en daardoor verdwijnt haar maatschappelijke rol naar de achtergrond. 

    Joke Smit zette 50 jaar geleden een fundamentele discussie in gang, maar appelleerde allereerst op een gevoel. Het antwoord op mijn vragen is ook allereerst datzelfde gevoel: ik voel intrinsiek dat ik geen bruid ben. Ik voel dat ik mijzelf niet in een bepaalde definitie van vrouw-zijn wil voegen. Wanneer word je feminist? Het moment dat je realiseert dat je niet helemaal thuishoort in de wereld waarin je leeft. Wanneer je vraagtekens zet bij de patronen in de wereld. En wanneer je ze blijft bevragen. En medestanders in onbehagen vindt. 

    Ik voel mij categorisch niet thuis in een witte, monogame heterowereld. Ik ben blij dat mijn nichtje inspiratie heeft opgedaan tijdens de coutureshow. Ik ben ook blij dat ze mij mee neemt op expeditie naar een wereld die nooit de mijne zal zijn. Want na 40 jurken wist ik het zeker: dit nooit.

    Dit artikel verscheen eerder op Feministenland.nl onder de rubriek ‘Het Feministische Leven’ .

  • Blog Young Feminist Europe: More Women in Politics – You Can Make it Happen

    I remember watching Hilary Clinton’s concession speech back in 2016 and just being in utter shock and disbelief, although it was not even about my country. As a nineties kid, my parents brought me up with the belief that the world was becoming a better place. When watching the speech, I realized: emancipation is not going along a linear curve, if our attention is slipping away, we’ll be going backward if not forward.

    The day after

    After the Dutch national elections in 2017, emancipation for women in politics in the Netherlands experienced a major setback. The number of women in Parliament was no longer increasing. Only 36% of our 150 parliamentary seats were taken up by women, at the moment only 31%. This accelerated my activism as a feminist organizer and my willingness to volunteer for my political party. We are not moving fast enough towards a truly inclusive and feminist Europe. 

    I have a strong belief in individual responsibility without denying that there are mechanisms holding women back. Currently, as board member of the women’s network of my political party, I am often asked by both women and men: what can I personally do for gender equality in politics? As a person who is either in politics, interested in politics or involved in some kind of volunteering or activism, you have the power to make a real change in getting more women involved in politics. 

    “What can I do?”

    These are 5 lessons I learned from the Dutch experience and from my own conversations with other women in politics. I try to apply them to my work in politics.  

    1) Look around you

    Diversity work takes time. If you are striving towards a diverse political landscape, start now. Start looking around for women in leadership roles, activists who are working in their communities, volunteers working on diverse topics. Look for people who do not fit the traditional picture of a politician.

    2) Find a space for them in politics

    Having a diverse membership within a political party is not enough. A political arena is not a safe space for everybody. I was the first person of my family to go into politics and I was very glad to have found people who showed me the way. You can be a welcoming force for new people. Find a space for women in politics. I always try to ask the question: where will his or her talent grow and thrive?

    3) Ask, and ask again

    Most women will not voice their ambition, although they may have it. If you want to have more women on your candidate list, ask them. And then ask them again, or let someone else ask again. Let the question simmer for a while and let them think about how it will impact their lives. Contrary to men, most women will not decide on the spot to follow their ambition.

    4) Vote strategically

    The Dutch grassroots organization Stem op een Vrouw (‘Vote for a Woman’) has been gaining momentum since the national elections two years ago. Their message is simple: decide which party you want to support, look at the polls and give your vote to the first woman who is just under the number of seats the party is likely to get. Often the first or second woman on the list does not need your vote to get a seat, the women lower on the list do. The parliamentary and especially the last local elections proved that the concept worked in the Netherlands. 

    In this TEDtalk Stem op een Vrouw founder Devika Partiman explains how she’s changing political by casting a strategic vote.

    5) Support women in politics

    Women in politics have less sustainable political careers. They lean back for a variety of reasons. Resulting in cabinets consisting mostly of men. We have never had a female Prime Minister in the Netherlands. We can all help to encourage women and appreciate female leaders more. Let us not be too harsh on female politicians, let us not call them shrill or bitchy.

    If I may offer a piece of advice for all EU citizens in May: please do as Devika tells us to. Cast your strategic vote for a feminist Europe at the European elections. More women in politics: we can make it happen!

    Deze blog verscheen eerder als gastblog voor Young Feminist Europe.