Wanneer we over werk praten, ontkomen we niet aan het grote verschil in beloning tussen mannen en vrouwen. Vrouwen verdienden in 2021 per jaar gemiddeld 36 procent minder dan mannen. Ook voor hetzelfde werk krijgen vrouwen minder geld. De oplossing voor de loonkloof is nog lang niet in zicht. ‘De afgelopen jaren ben ik steeds sceptischer en activistischer geworden’, vertelt Sophie van Gool, ‘Het moet radicaal anders.’ Anderhalf jaar geleden verscheen haar boek Waarom vrouwen minder verdienen. Tijd voor een ideeënwisseling.
Toen mijn oma 25 jaar werd in 1941 en al moeder van drie kinderen was, mocht ze niet stemmen. Haar leeftijdgenoten in Nederland hadden dat recht sinds 1919. Maar vrouwen in het toenmalig Nederlands-Indië waren daarvan uitgesloten. Daarbij kwam dat mijn Chinese oma in een niet-democratische kolonie op de rand van oorlog woonde waar de overgrote meerderheid van de bevolking sowieso geen volwaardig burger was. Pas na aankomst in Nederland in 1955 was voor het eerst de gelegenheid daar om te stemmen. Ze volgde het stemadvies van mijn opa: De Katholieke Volkspartij.
Mijn moeder is een feminist van de tweede generatie en kind van de jaren ‘70. Altijd van je stemrecht gebruik maken, kreeg ik van haar mee. Dat heb ik dus braaf gedaan bij elke verkiezing na 2006, zelfs de waterschappen sloeg ik niet over. Mijn moeder stemde op de eerste vrouw op de lijst, een gewoonte die meer mensen hebben. Ik deed hetzelfde of stemde zelfs op de vaak mannelijke lijsttrekker, de horreur! Ik had politiek nog geen vaste grond aan de voeten, en ik moet toegeven dat mijn redenen om op een bepaalde partij of kandidaat te stemmen zeer oppervlakkig waren. Later werd ik zelf politiek actief, en leerde ik deze wereld beter kennen.
Natuurlijk ga ik op 15 maart 2023 voor de Provinciale Staten stemmen. Maar het enthousiasme dat ik bij verkiezingen normaliter voel, is dit keer afwezig. Het is alsof er geen feministische urgentie is. Wat is dit keer de drijfveer om naar de stembus te gaan behalve het stemmetje van generaties feministen voor ons?
Daarom ben ik voor Opzij op zoek gegaan naar het wat en waarom van deze verkiezingen. Ik wil een feministisch verhaal hebben, en het voelt niet goed dat deze niet op het puntje van mijn tong ligt.
Met de lancering van Bij1 werd het politieke landschap verrijkt met de eerste partij in Nederland die zich expliciet ‘intersectioneel’ noemt. Ook in het Europees Parlement is inmiddels een levendig debat gaande over intersectionele politiek, naar aanleiding van het rapport On intersectional discrimination in the European Union over wat beleidsmakers met dit begrip kunnen. Hoog tijd dat sociaal-liberalen zich er ook eens in gaan verdiepen.
In Idee 2022-3 ‘Liberalisme in Crisis‘ schreef ik een artikel over intersectionaliteit als (broodnodige) inspiratie voor het liberalisme.
De nieuwste editie van Idee staat in het teken van ‘De toekomst van de politieke partij’. Politieke partijen verkeren in zwaar weer: partijleden vormen een steeds kleiner gezelschap, het partijstelsel verbrokkelt en de polarisatie neemt toe. Wat is de rol van partijen in de democratie van nu? Lees meer over het thema én mijn recensie buiten het thema over de langverwachte biografie van Els Borst.
