Het onrecht dat koloniaal Nederland aanrichtte in Indonesië staat volop in de belangstelling, maar het is nog altijd onderbelicht en onbekend hoe de Nederlanders omgingen met en gebruik maakten van de Chinese minderheid in dat land. Met een verleden als schakel en medeplichtige van het koloniale project blijft de positie van deze groep bijzonder en kwetsbaar. Liang de Beer bespreekt Patricia Tjiook-Liem’s Chinezen uit Indonesië, dat deze verborgen geschiedenis (gedeeltelijk) onthult.
Lees de recensie online bij De Nederlandse Boekengids, deze verschijnt tevens in het tweede nummer van 2023.
Chinezen uit Indonesië verschijnt bij Walburg Pers.
Toen mijn oma 25 jaar werd in 1941 en al moeder van drie kinderen was, mocht ze niet stemmen. Haar leeftijdgenoten in Nederland hadden dat recht sinds 1919. Maar vrouwen in het toenmalig Nederlands-Indië waren daarvan uitgesloten. Daarbij kwam dat mijn Chinese oma in een niet-democratische kolonie op de rand van oorlog woonde waar de overgrote meerderheid van de bevolking sowieso geen volwaardig burger was. Pas na aankomst in Nederland in 1955 was voor het eerst de gelegenheid daar om te stemmen. Ze volgde het stemadvies van mijn opa: De Katholieke Volkspartij.
Mijn moeder is een feminist van de tweede generatie en kind van de jaren ‘70. Altijd van je stemrecht gebruik maken, kreeg ik van haar mee. Dat heb ik dus braaf gedaan bij elke verkiezing na 2006, zelfs de waterschappen sloeg ik niet over. Mijn moeder stemde op de eerste vrouw op de lijst, een gewoonte die meer mensen hebben. Ik deed hetzelfde of stemde zelfs op de vaak mannelijke lijsttrekker, de horreur! Ik had politiek nog geen vaste grond aan de voeten, en ik moet toegeven dat mijn redenen om op een bepaalde partij of kandidaat te stemmen zeer oppervlakkig waren. Later werd ik zelf politiek actief, en leerde ik deze wereld beter kennen.
Natuurlijk ga ik op 15 maart 2023 voor de Provinciale Staten stemmen. Maar het enthousiasme dat ik bij verkiezingen normaliter voel, is dit keer afwezig. Het is alsof er geen feministische urgentie is. Wat is dit keer de drijfveer om naar de stembus te gaan behalve het stemmetje van generaties feministen voor ons?
Daarom ben ik voor Opzij op zoek gegaan naar het wat en waarom van deze verkiezingen. Ik wil een feministisch verhaal hebben, en het voelt niet goed dat deze niet op het puntje van mijn tong ligt.
Voor de zevende editie van de #PACjeboek boekenclub lazen we Lichter dan ik van Dido Michielsen. Samen met Lisa Tjen nam ik een podcast op over het boek.
We spraken natuurlijk over de roman van Dido Michielsen, maar ook over Indisch zijn, eten en het motto WWMWMD (‘What Would a Mediocre White Man Do).
Luister deze aflevering van PAC je boek op Spotify. Je vindt daar ook
Eindelijk mag ik bekend maken dat mijn debuutroman ‘Zoeken naar Wery’ een thuis heeft gevonden bij Uitgeverij Chaos (een imprint van Das Mag). De komende jaren zal ik verder werken aan dit ambitieuze historisch-dystopische verhaal.
Cookie toestemming
We gebruiken cookies om je ervaring op onze site te verbeteren. Door onze site te gebruiken geef je toestemming voor cookies.
