Liang de Beer

Auteur: liangdebeer

  • Gave Wijven Podcast

    Zaterdag 31 augustus was ik te gast in de nieuwe Gave Wijven Podcast van Susannah Herman.

    “In deze aflevering van de Gave Wijven Podcast vertelt Liang de Beer, de Marie Kondo van het management, over haar carrière, activiteiten, nevenactiviteiten, voorkeuren, adviezen en handtas. Ze legt onder meer uit wat de waarde is van mini-sabbaticals en schrapsessies. Bovendien vertelt Liang wat een Peranakan is en hoe het is om er een te zijn.”

    Hier vind je de linkjes naar Gave Wijven op je favoriete podcastkanaal of luister de aflevering direct op Apple Podcasts.

  • Een feminist verdiept zich in bridal couture

    In de diashow van mijn herinnering zie ik vaak mij en mijn nichtje. Twee paar vlechtjes staand naast het zoveelste bruidspaar in onze grote familie. Een zelfgemaakte jurk aan, mandjes met rozenblaadjes in onze handen, en in ons hoofd twee heel verschillende zaadjes die geplant worden. Twintig jaar later zoekt zij naar een witte jurk en voel ik onbehagen. 

    Onlangs vroeg mijn nichtje of ik op haar bruiloft de ceremoniemeester wilde zijn. Natuurlijk stemde ik meteen toe, ik mag haar en haar aanstaande erg graag en wat crisismanagement op zijn tijd sla ik niet af. Maar dit inkijkje in de bruidsindustrie maakte mij nerveuzer dan ik van tevoren had gedacht. 

    De bruid, de bruidsmeisjes en ik togen onlangs naar een Haagse boetiek om een heuse bridal couture show te bekijken; mijn feministenpas mocht ik inleveren bij de ingang. De dame bij de receptie gaf ons een goodiebag en nodigde ons uit om een glas champagne te pakken. We liepen door een wit-beige wereld naar de catwalk die tussen de rijen jurken was gebouwd. 

    Laat ik één ding vooropstellen: ik vind het heel leuk om de bruiloft met mijn familie voor te bereiden, na te denken welke jurk goed bij de bruid zou passen en tijd met hen door te brengen. Tegelijkertijd voelde ik in mijn hele lijf een sterke NEE! En terwijl ik aan mijn tweede glas champagne sipte en het mijzelf front row gemakkelijk maakte, stelde ik mijzelf de volgende vraag: Waarom haat ik bruidsjurken eigenlijk zo? 

    In mijn hoofd kon ik wel een aantal redenen bedenken.

    De bruidegom wordt categorisch uitgesloten bij het ritueel van de jurk: hij mag de jurk niet zien tot op de dag van de bruiloft. Een gewoonte die ongetwijfeld is overgewaaid uit Amerikaanse romantische komedies. Zo worden de scheiding der seksen en de bijbehorende genderstereotyperingen telkens bevestigd op microniveau. 

    Deze rolbevestiging zag ik ook versterkt bij de kinderen die aanwezig waren. In de modeshow liepen een aantal meisjes mee als bruidsmeisje. In het publiek zaten kleine meisjes die mee waren met hun moeder. Verkleed als bruidje. Meisje. Vrouw. Bruid. Ik keek naar ze en moest aan Simone de Beauvoir denken: je wordt niet als vrouw geboren, maar tot vrouw gemaakt. Ook hier werd de imperatief van het huwelijk al vroeg ingeprent.  De ‘Ohs’ en ‘Ahs’ van de andere aanwezigen over al deze schattigheid, vielen bij mij op dovevrouwsoren. 

    Wie de wereld van de bruidscouture binnenkomt, krijgt een zeer eenzijdig vrouwbeeld voorgeschoteld: de vrouw die alleen maar een prinses wilt zijn op haar grote dag. Het bruid-zijn neemt vanaf het aanzoek alle ruimte in. Wie je bent als vrouw en wat je wilt bereiken in het leven keert zich naar de romantische belofte. Joke Smit beschreef het al in haar beroemde manifest ‘Het onbehagen van de vrouw’: de Nederlandse vrouw wordt te veel gedefinieerd door haar rol als echtgenote en moeder, en daardoor verdwijnt haar maatschappelijke rol naar de achtergrond. 

    Joke Smit zette 50 jaar geleden een fundamentele discussie in gang, maar appelleerde allereerst op een gevoel. Het antwoord op mijn vragen is ook allereerst datzelfde gevoel: ik voel intrinsiek dat ik geen bruid ben. Ik voel dat ik mijzelf niet in een bepaalde definitie van vrouw-zijn wil voegen. Wanneer word je feminist? Het moment dat je realiseert dat je niet helemaal thuishoort in de wereld waarin je leeft. Wanneer je vraagtekens zet bij de patronen in de wereld. En wanneer je ze blijft bevragen. En medestanders in onbehagen vindt. 

    Ik voel mij categorisch niet thuis in een witte, monogame heterowereld. Ik ben blij dat mijn nichtje inspiratie heeft opgedaan tijdens de coutureshow. Ik ben ook blij dat ze mij mee neemt op expeditie naar een wereld die nooit de mijne zal zijn. Want na 40 jurken wist ik het zeker: dit nooit.

    Dit artikel verscheen eerder op Feministenland.nl onder de rubriek ‘Het Feministische Leven’ .

  • Blog Young Feminist Europe: More Women in Politics – You Can Make it Happen

    I remember watching Hilary Clinton’s concession speech back in 2016 and just being in utter shock and disbelief, although it was not even about my country. As a nineties kid, my parents brought me up with the belief that the world was becoming a better place. When watching the speech, I realized: emancipation is not going along a linear curve, if our attention is slipping away, we’ll be going backward if not forward.

    The day after

    After the Dutch national elections in 2017, emancipation for women in politics in the Netherlands experienced a major setback. The number of women in Parliament was no longer increasing. Only 36% of our 150 parliamentary seats were taken up by women, at the moment only 31%. This accelerated my activism as a feminist organizer and my willingness to volunteer for my political party. We are not moving fast enough towards a truly inclusive and feminist Europe. 

    I have a strong belief in individual responsibility without denying that there are mechanisms holding women back. Currently, as board member of the women’s network of my political party, I am often asked by both women and men: what can I personally do for gender equality in politics? As a person who is either in politics, interested in politics or involved in some kind of volunteering or activism, you have the power to make a real change in getting more women involved in politics. 

    “What can I do?”

    These are 5 lessons I learned from the Dutch experience and from my own conversations with other women in politics. I try to apply them to my work in politics.  

    1) Look around you

    Diversity work takes time. If you are striving towards a diverse political landscape, start now. Start looking around for women in leadership roles, activists who are working in their communities, volunteers working on diverse topics. Look for people who do not fit the traditional picture of a politician.

    2) Find a space for them in politics

    Having a diverse membership within a political party is not enough. A political arena is not a safe space for everybody. I was the first person of my family to go into politics and I was very glad to have found people who showed me the way. You can be a welcoming force for new people. Find a space for women in politics. I always try to ask the question: where will his or her talent grow and thrive?

    3) Ask, and ask again

    Most women will not voice their ambition, although they may have it. If you want to have more women on your candidate list, ask them. And then ask them again, or let someone else ask again. Let the question simmer for a while and let them think about how it will impact their lives. Contrary to men, most women will not decide on the spot to follow their ambition.

    4) Vote strategically

    The Dutch grassroots organization Stem op een Vrouw (‘Vote for a Woman’) has been gaining momentum since the national elections two years ago. Their message is simple: decide which party you want to support, look at the polls and give your vote to the first woman who is just under the number of seats the party is likely to get. Often the first or second woman on the list does not need your vote to get a seat, the women lower on the list do. The parliamentary and especially the last local elections proved that the concept worked in the Netherlands. 

    In this TEDtalk Stem op een Vrouw founder Devika Partiman explains how she’s changing political by casting a strategic vote.

    5) Support women in politics

    Women in politics have less sustainable political careers. They lean back for a variety of reasons. Resulting in cabinets consisting mostly of men. We have never had a female Prime Minister in the Netherlands. We can all help to encourage women and appreciate female leaders more. Let us not be too harsh on female politicians, let us not call them shrill or bitchy.

    If I may offer a piece of advice for all EU citizens in May: please do as Devika tells us to. Cast your strategic vote for a feminist Europe at the European elections. More women in politics: we can make it happen!

    Deze blog verscheen eerder als gastblog voor Young Feminist Europe.

  • Feministisch Kompas: Een prinsessenfilm met Kerst

    Mijn wording tot feminist en liefhebber van de prinsessenfilm vonden in mijn vroege jeugd plaats. Ik had het geluk op te groeien in een gezin waar tradities en conformisme vrijwel afwezig waren. Mijn moeder dopte haar eigen boontjes, had de Opzij op de koffietafel liggen en maakte mij op jonge leeftijd al bewust van de emancipatiestrijd. Elke Kerst dreef ik haar opnieuw tot waanzin door klokslag 16:10 de televisie aan te zetten: Sissi werd uitgezonden en dit moest ik kijken.

    Op Eerste Kerstdag was het nog vrij zoet, en ook gelijk problematisch want Sissi trouwt aan het einde van de eerste film met haar volle(!) neef. Op Tweede Kerstdag werd het leuk want dan ging Sissi chillen in Hongarije. Ik genoot het meest van de films als Sissi op het randje van de afgrond balanceerde. Ik hoopte mijn hele jeugd vurig dat Sissi vreemd zou gaan met graaf Andrassy op zijn kasteel in Hongarije. Maar het gebeurde niet. Op Nieuwjaarsdag was het dan tijd voor wat licht drama in Schicksalsjahre einer Kaiserin: Sissi krijgt tuberculose (wat zich manifesteert in wat kuchen en flauwvallen), laat Andrassy achter en komt via een omweg op Madeira terug bij haar prins.  

    Mijn jongere zelf was ook al bewust van het feit dat het kijken naar deze films eigenlijk echt niet kon. Ik verantwoordde het voor mezelf door meer fan te zijn van de kwaaie schoonmoeder, aartshertogin Sophie (nog steeds het meest geloofwaardige karakter in de hele Sissi-franchise, gespeeld door een superieure Vilma Degischer). Ik bleef de films elke kerst kijken, totdat mijn moeder uit pure wanhoop mij de dvd-box met alle films cadeau deed zodat ik niet meer op de feestdagen hoefde te wachten. Natuurlijk heb ik de trilogie daarna nooit meer gekeken.

    Kijken als feminist

    Sissi definieerde de feestdagen in mijn jeugd, maar als volwassene distantieerde ik mij steeds meer van heteronormativiteit en Koningshuisliefde. Toen Netflix in 2017 A Christmas Prince online zette, drukte ik echter meteen op Play. Ik voelde wat feministisch schuldgevoel, maar ik kon mijn actie en mijn overtuigingen pas met elkaar in het reine brengen nadat ik het werk van Roxane Gay las. Zij zegt het volgende over feminisme in haar essaybundel Bad Feminist: “Feminism is flawed, but it offers, at its best, a way to navigate this shifting cultural climate”. Waarna ze het label bad feminist omarmt als geuzennaam, als erkenning van haar eigen tekortkomingen als mens maar vooral als kompas om de wereld van nu beter te begrijpen.

    Dit feministisch kompas behoort in onze gereedschapskist nu Netflix een réveil van de prinsessenfilm heeft ingeluid. Door het element ‘Kerst’ toe te voegen, bereikt de prinsessenfilm een nieuwe sublimiteit. Het eerste succes kreeg een vervolg in A Christmas Prince – The Royal Wedding en de stand-alone productie The Princess Switch. De prinsessenfilm met Kerst lijkt hiermee een definitieve comeback gemaakt te hebben. 

    Een goede prinsessenfilm vertelt een verhaal met een herkenbaar narratief en cliché-elementen (‘tropes’). De heldin laat haar oude wereld achter zich, ontmoet een man, raakt verwikkeld in allerlei perikelen maar uiteindelijk vindt ze haar weg naar de liefde. Een combinatie van slecht acteerwerk, een zwak plot en verschillende tropes (de wijze oude man, een brutaal kind, een kwaaie schoonmoeder) doet de rest.  Ik vind dat The Princess Switch hier buitengewoon goed in geslaagd is. Het plot (twee hoofdpersonages die voor twee dagen van leven verwisselen) is flinterdun maar vermakelijk en wordt gedragen door een levendige Vanessa Hudgens. Een sympathieke prins, wat lollige accenten en faux sneeuw zorgen ervoor dat je blijft kijken. Bij andere films zoals The Christmas Prince – A Royal Wedding slaat de balans door naar gewoonweg slecht. 

    Mijn liefde voor het genre is overigens nooit helemaal weg geweest. De afgelopen jaren heb ik The Prince & Me en The Princess Diaries 2: A Royal Engagement meerdere malen gekeken. Ik geef toe dat Chris Pine hier voor een groot deel debet aan is. Maar ik ben ook gaan nadenken over wat het genre nu typeert en wat het over het feminisme anno nu zegt. Een van de belangrijkste rode lijnen in de verhalen van onze heldinnen is volgens mij het thema overgave. Overgave van hun stem, overgave van hun sociaaleconomische positie en overgave in de liefde. 

    Overgave

    Onze heldinnen leven hun leven, totdat ze in een koninklijke situatie terechtkomen door het ontmoeten van een prins of, in het geval van Mia in The Princess Diaries, doordat ze zelf koninklijk blijken te zijn.  Ze hoeven niet meer na te denken over het leven dat ze moeten leiden. Er wordt wel strijd geleverd – zoals door Paige die met haar nieuwe celebritystatus worstelt in The Prince & Me, en ook door Sissi wanneer ze ontsnapt naar Hongarije en onder geen beding terug wil naar Wenen. Amber moet in A Christmas Prince – The Royal Wedding haar (overigens waanzinnig slechte) blog opgeven. De prins op het witte paard is in alle gevallen een stroman van het patriarchaat die de heldin dwingt haar eigen interesses en omgeving op te geven. De vrouw wordt de mond gesnoerd onder het mom van de liefde. 

    De nieuwbakken prinsessen hoeven hun stem ook niet meer te laten horen. De prinsessenfilms laten het sprookje van het nucleaire gezin herleven. Girl meets boy, en ze hoeven zich nooit meer zorgen te maken over hun carrière of hun inkomen. De prins, of in het geval van Princess Diaries 2 – A Royal Engagementhet eeuwenoude patriarchaat, voorziet in haar sociaaleconomische positie. Uiteindelijk is de liefde dan toch het antwoord. Amber protesteert slechts lichtjes bij het opheffen van haar blog want haar droomprins zegt dat het goedkomt. Paige vlucht van haar prins om haar medicijnenstudie af te maken, maar neemt hem meteen terug als hij de minimale inspanning verricht op haar diploma-uitreiking te verschijnen. De prins bevestigt zijn liefde, en er is verder niets meer nodig. 

    Bij de prinsessenfilms moet ik ook altijd denken aan de bijbeltekst uit Korintiërs die het nog steeds goed doet op allerhande middelmatige bruiloften: “Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij.” Wij willen allemaal geloven in de helende kracht van de liefde. Overgave en verlossing door de liefde is een centraal thema bij prinsessenfilms. Er zit altijd een belofte van verandering in. Een duidelijk voorbeeld vinden we in The Prince & Me: als Paige Edvard ontmoet, is hij een dickface eerste klas. Door haar helende girl next door vibe, verandert hij binnen het uur in een ideale prins. Ook The Princess Switch en A Christmas Princebeginnen het verhaal met deze trope, al duurt het hier maximaal twee scenes. De witte, rijke, slanke prins lijkt zo snel te veranderen door een soort ingeboren nobelheid die de heldin heeft doen ontwaken. Eventuele nare karaktertrekken verdwijnen als sneeuw (met Kerst) voor de zon. 

    Escapisme-feminisme

    Het genre biedt ons een utopie van hoe de wereld nooit geweest is. De onderliggende boodschap van de prinsessenfilms is echter kwalijk. Mechanismen van vrouwen het zwijgen opleggen, een afhankelijke sociaal-economische positie en de mythe dat je slechte mannen kunt veranderen, worden voortgezet door deze films. Maar slechte mannen veranderen niet, het tweeverdienersmodel is pure noodzaak en echte relaties zijn hard werken. Waarom kan ik deze films dan toch zo waarderen, ondanks dat ik ze ‘doorzie’? De films bieden een uitweg uit de realiteit, iets wat goede verhalen altijd al gedaan hebben. En met een feministisch kompas kun je ongestoord blijven dromen over jouw kerstprins. 

    Besproken films:

    Sissi (1955)
    Sissi – Die junge Kaiserin (1956)
    Sissi – Schicksalsjahre einer Kaiserin (1957)
    The Princess Diaries 2: Royal Engagement (2004)
    The Prince & Me (2004)
    A Christmas Prince (2017)
    A Christmas Prince – The Royal Wedding (2018)
    The Princess Switch (2018)

    Dit stuk werd eerder gepubliceerd op Feministenland.